In the rhythm of cosmos! O Δημήτρης Παρούσης, ένας Ελληνας δημοσιογράφος, αυτή τη στιγμή ταξιδεύει στον κόσμο. Παρακολουθήστε on line την περιπλάνησή του, μοιραστείτε τις εμπειρίες του, ταξιδέψτε μαζί του...
EN

EN

GR

GR

FR

FR

DE

DE

ES

ES

Οκτώβριος
MoTuWeThFrSaSu
1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031

Συχνές ερωτήσεις

Πολλοί, κυρίως από ευγένεια, κάνετε λίγες ερωτήσεις. Είμαι σίγουρος ότι έχετε περισσότερες. Ετσι τις συγκέντρωσα όλες μαζί και τις δημοσιεύω σε αυτή τη γωνία της ιστοσελίδας. Αν παρόλα αυτά έχετε και άλλες απορίες – ερωτήσεις, είμαι στη διαθεσή σας.

Τι είναι το godimitris;

Ξεκίνησε ως την εκπλήρωση ενός ονείρου. Όμως οι διαστάσεις που πήρε έχουν ξεπεράσει κάθε σύνορο.

Σε προσωπικό επίπεδο είναι η εκπλήρωση ενός ονείρου. Μια αντίδραση στον τρόπο ζωής που μας επιβάλλουν. Ένα πραγματικό παράδειγμα ενός συνηθισμένου ανθρώπου που αποφάσισε να ακολουθήσει αυτό που η ψυχή του ποθεί, κόντρα στο κατεστημένο.

Σε επαγγελματικό επίπεδο, είναι μια μοναδική δημοσιογραφική αποστολή.  Στην περιπλάνηση αυτή έχω γράψει τα καλύτερα ρεπορτάζ της ζωής μου. Η διάρκεια, ο τρόπος και οι στόχοι της όλης προσπάθειας κάνουν το www.godimitris.gr να ξεχωρίζει σε παγκόσμιο επίπεδο.

Εκατομμύρια λατινοαμερικάνοι, μέσα από τις συνεντεύξεις που έχω δώσει στα εδώ τοπικά μέσα (είναι πάνω από 200), ανακάλυψαν ότι μιλούν ελληνικά ενώ νόμιζαν ότι όλο το λεξιλόγιό τους είχε σαν βάση τη λατινική γλώσσα. Ηρθαν πιο κοντά στην Ελλάδα.

Χιλιάδες πολίτες του κόσμου, μέσα από την ιστοσελίδα ταξιδεύουν σε άγνωστες γωνιές του πλανήτη  με φωτογραφίες, (τώρα και βίντεο) και με κείμενα που προσπαθώ να είναι πάντα δημοσιογραφικά με πληροφορίες διασταυρωμένες και αντικειμενικά. Το ταξίδι στην πραγματική του διάσταση, χωρίς υπερβολές, με καταγραφή της πραγματικότητας ως έχει σήμερα. Είναι η πρώτη φορά που στα κείμενά μου μπορώ να λέω την αλήθεια. Οσο σκληρή και αν είναι αυτή. Στο www.godimitris.gr δεν υπάρχει λογοκρισία. Ηδη πολύ με πολέμησαν για τις αλήθειες που γράφω ή αποκαλύπτω. Αλλά δε με γονάτισαν και ούτε πρόκειται.  

Εκατοντάδες πολίτες του κόσμου, αναθεώρησαν την άποψή τους για το ταξίδι. Πήραν το σάκο τους και αφέθηκαν στην περιπέτεια. Κάποιοι ήρθαν μαζί μου. Αλλοι από την Ελλάδα, άλλοι από τις ΗΠΑ, άλλοι από την Ιαπωνία. Και είναι πολλοί περισσότεροι αυτοί που σκέφτονται σοβαρά μια «απόδραση».

Εκατοντάδες Ελληνες της Διασποράς αισθάνθηκαν ότι η Ελλάδα δεν τους ξέχασε, τόσο με την επίσκεψή μου στα σπίτια τους σε όσο απομακρυσμένο μέρος της γης και αν ζουν, όσο και με τα ρεπορτάζ. Σε πολλές ελληνικές κοινότητες ήμουν ο μόνος Ελληνας δημοσιογράφος που τους επισκέφθηκε ποτέ. Και για πρώτη φορά ακούστηκε η φωνή τους. Και το ευχάριστο;  Πολλές ελληνικές κοινότητες έχουν πια βιβλιοθήκες ή ταινιοθήκες, σημαίες και αφίσες από την Ελλάδα. Υλικό που στείλατε εσείς, ανταποκρινόμενοι σε κάθε κάλεσμα από τις ιστορίες που δημοσιεύω. Ευκαιρία να σας ευχαριστήσω για την ανταπόκρισή σας.

Δεκάδες «χαμένοι» Ελληνες βρήκαν τους συγγενείς τους στην πατρίδα με αφορμή τα ρεπορτάζ που βγήκαν μέσα από το www.godimitris.gr … 

Εσύ. Εχεις την ευκαιρία να παρακολουθήσεις ένα διαφορετικό ταξίδι, μια πραγματική περιπλάνηση τη στιγμή που συμβαίνει. Συμμετέχεις σε μια αμφίδρομη – διαδραστική διαδικασία. Και επιπλέον μπορείς να γίνεις μέρος αυτής. Μπορείς.

Εγώ. Με όσα βιώνω κάθε μέρα, ελπίζω ότι γίνομαι καθημερινά καλύτερος άνθρωπος.

 

Εχεις αλλάξει σε αυτό το διάστημα της περιπλάνησής; 

Είναι σίγουρο ότι όταν κάποιος ταξιδεύει πάνω από 1.300 μέρες, μόνος, σε άγνωστους τόπους και μάλιστα πρέπει να ανταπεξέλθει σε κάθε δοκιμασία που συναντά, ε! όλα αυτά θέλεις δε θέλεις σε αλλάζουν. Συνειδητοποιώ ότι για το μόνο πράγμα που είμαι σίγουρος πως ξέρω, είναι ότι δεν ξέρω τίποτα. Κάτι παραπάνω γνώριζαν οι πρόγονοι μας.

Κατάλαβα ότι τα σύνορά μου είναι η μέρα και η νύχτα. Ότι δεν υπάρχει κανένα άλλο όριο. Δεν φανταζόμουν πόσο συναρπαστική είναι η ελευθερία, το να κουμαντάρεις ο ίδιος τη ζωή σου. Είναι η πρώτη φορά που η περιουσία μου δεν ζυγίζει παραπάνω από μερικά κιλά ρούχα και έναν μικρό υπολογιστή, αλλά νιώθω τόσο πλούσιος. Συνειδητοποιώ επίσης ότι ζούμε μόνο μια φορά με τον χρόνο να είμαι αμείλικτος στην αποστολή του. 

Ζω ίσως την  υπέρβαση του ονείρου μου, δεμένη γερά, χωμένη στην πραγματικότητα. Δύσκολο να το εξηγήσεις. Οι ανάγκες για ασφαλές ταξίδι δεν σου επιτρέπουν να ουρανοβατείς, αυτά που βλέπω, βιώνω και ζω όμως με εκτοξεύουν στα ουράνια. Είναι στιγμές που η ψυχή μου είναι αδιάβαστη μπροστά στα πρωτόγνωρα συναισθήματα που με κατακλύζουν.

 

Πώς σκέφτεσαι την προσγείωσή σου πίσω στα «μικρά» της ζωής;

Τα «μεγάλα» και τα «μικρά» της ζωής είναι  σχετικά. Δεν αισθάνομαι ότι απογειώθηκα για να αναγκαστώ να προσγειωθώ. Αν μου λείψει το σπίτι μου, τότε απλά θα συνεχίσω την πορεία μου στον καναπέ μου, γιατί εκείνο είναι που θα με γεμίζει. Εξάλλου επάνω σε έναν καναπέ δημιουργήθηκε η ιδέα του ταξιδιού. Όταν ξανακαθίσω, δεν σημαίνει ότι γύρισα πίσω, αλλά απλά ότι ολοκλήρωσα τον κύκλο μου και ο καναπές αυτός θα είναι το μακρινότερο σημείο που έχω φτάσει ως άνθρωπος.

  

Πως αποφάσισες να κάνεις το γύρο του κόσμου;

Από μικρός είχα τον παγκόσμιο χάρτη δίπλα στο κρεβάτι μου και ονειρευόμουν να κάνω μια μέρα το γύρο του κόσμου. Από τότε που με θυμάμαι ταξιδεύω. Για παράδειγμα την απόσταση Ολλανδία – Ελλάδα την έχω κάνει με αυτοκίνητο πάνω από δέκα φορές και μάλιστα πριν συμπληρώσω τα 18 μου. Το ταξίδι αυτό μου γέννησε την επιθυμία και μου κίνησε την περιέργεια να δω και να βιώσω κάθε χώρα και πολιτισμό. Να δω, από κοντά, όλες αυτές τις εικόνες που χάζευα στα περιοδικά και στην τηλεόραση. Όταν έγινα 35, η επιθυμία παρέμεινε έντονη, τόσο που μετατράπηκε σε όνειρο. Συνειδητοποίησα ότι η ζωή μας περνά γρήγορα, και επιπλέον πόσο σύντομη είναι. Και αυτό που μας μένει είναι οι φίλοι και οι εμπειρίες. Καλά τα χρήματα, αλλά τελικά δεν πρέπει να ζούμε για να δουλεύουμε. Δουλεύουμε για να ζούμε. Αφού ως δημοσιογράφος μπορώ να δουλεύω όπου στη Γη και αν σταθώ, τι με εμποδίζει να αναζητήσω φίλους και εμπειρίες. Να ζήσω αυτό που επιθυμώ και με γεμίζει. Έτσι κάνω ένα διάλειμμα από την «κανονική» μου ζωή και... να' μαι! Πιστεύω ότι δεν πρέπει να είμαστε φτωχοί στα όνειρά μας.



Γιατί συνέδεσες το ταξίδι σου με την ελληνική γλώσσα;

Άλλοι κάνουν το γύρο του κόσμου με ποδήλατο, άλλοι με αυτοκίνητο, ή με κάποιο άλλο μεταφορικό μέσο. Ως Έλληνας, αποφάσισα το δικό μου «όχημα» να είναι ο ελληνικός πολιτισμός και ειδικότερα η ελληνική γλώσσα την οποία μπορείς να συναντήσεις σε όλα τη μήκη και πλάτη του κόσμου.
Αν «τα όρια της γλώσσας μου, είναι τα όρια του κόσμου μου», σύμφωνα με τον γερμανό φιλόσοφο Wittgenstein, τότε γιατί να μην φτάσω μέχρι τα όριά μου; Nα ταξιδέψω από την Παταγονία μέχρι την Αλάσκα και από την Αφρική και την Αυστραλία μέχρι τη Σιβηρία...
Ως ευαισθητοποιημένος πολίτης ανησυχώ κι εγώ και προβληματίζομαι για το γεγονός ότι ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο βία και ανασφάλεια. Είμαι σίγουρος ότι αυτόν τον προβληματισμό τον μοιράζονται και εκατομμύρια άλλοι πολίτες από όλο τον κόσμο, ανεξάρτητα από τη φυλή τους, το χρώμα τους, τη θρησκεία τους, τη γλώσσα τους.
Ωστόσο πιστεύω ότι αυτά που μας ενώνουν τελικά είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν, ασχέτως κι αν επικρατεί η αντίθετη άποψη.
Ο ελληνικός πολιτισμός και η ελληνική γλώσσα είναι έμπρακτη απόδειξη ότι όλοι οι λαοί μπορούμε να συνυπάρξουμε και να επηρεαστούμε ειρηνικά και δημιουργικά. Να σας αναφέρω για παράδειγμα τη Δημοκρατία, τη Φιλοσοφία, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τη μουσική, το διάλογο...  
Αυτό αποτελεί ακόμη μια πρόκληση για μένα αλλά και μια πρόκληση για τους πολίτες του κόσμου που θα διαπιστώσουν ότι ξέρουν ελληνικά ενώ δεν το... γνώριζαν!
Γι' αυτό πιστεύω ότι η περιπλάνησή μου στον κόσμο δίνει μια εξαιρετική ευκαιρία να επικοινωνήσω με όσο το δυνατό περισσότερους ανθρώπους και να στείλουμε μαζί ένα μήνυμα συνεργασίας και ειρήνης.

 

Ψάχνεις να βρεις «χαμένους» Έλληνες;

Όταν βρέθηκα μόνος στην Ουσουάια της Παταγονίας στην Αργεντινή, εκεί που οι πινακίδες γράφουν συμβολικά «Το τέλος του κόσμου», συνάντησα τον Demetrio. Παιδί Έλληνα που είχε χάσει κάθε επαφή με την πατρίδα. Η ιστορία του με συγκίνησε. Τον βοήθησα να βρει τις ρίζες του. Στην πορεία ανακάλυψα και άλλους «χαμένους» Έλληνες. Οι ιστορίες που έγραψα μέσα από αυτό το site συγκίνησαν κι άλλους. Όλοι μαζί τους βοηθήσαμε να βρουν τους συγγενείς τους. Ανακάλυψα έναν ακόμη λόγο για να κάνω αυτό το ταξίδι.  Από άκρη σε άκρη της Γης θα ψάχνω «χαμένους» Έλληνες, και πιστέψτε με, υπάρχουν παντού.
Για να είμαι ειλικρινής, στην πορεία του ταξιδιού ανακάλυψα ότι η προσπάθειά μου να βρω «χαμένους» Έλληνες  μου δίνει όλη αυτή την ενέργεια που απαιτείται για αυτή την προσπάθεια. Είναι τιμή μου και είμαι ευτυχής που η αποστολή μου συνδυάζεται με αυτή την προσπάθεια.

 

Πώς  εντοπίζεις τους «χαμένους Έλληνες»;   

Οποιος γυρίζει, μυρίζει. Αυτή είναι η βασική μου αρχή. Ξέρω ότι σε κάθε περιοχή σίγουρα υπάρχει κάποιος χαμένος Ελληνας. Ψάχνω, ρωτώ και πολλές φορές με βοηθά και η τύχη.  

Ζητώ την βοήθεια  των τοπικών ΜΜΕ που πραγματικά με συμπαραστέκονται και με βοηθούν. Μέχρι σήμερα περισσότερα από 200 εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις στη Λατινική και Κεντρική Αμερική έχουν αναφερθεί στην προσπάθειά μου. Και οι άνθρωποι ανταποκρίνονται. Υπάρχουν πολλοί που ψάχνουν να βρουν τις ρίζες τους γιατί ο παππούς τους ήταν Ελληνας, γιατί έχουν ελληνικό επίθετο. 

Η αναζήτηση  χαμένων ελλήνων είναι μια  πρόκληση για μένα. Θεωρώ ότι εκπληρώνω  μια αποστολή ως Ελληνας. Δεν μου  το ζήτησε κανένας, αλλά μου το έβγαλε η ψυχή μου στην πορεία. Επιστρατεύω  όλες τις γνώσεις μου και όλες τις δυνάμεις μου. Ομολογώ ότι  είναι πολύ δύσκολο. Με τον καιρό έμαθα και πώς να χειρίζομαι την έρευνα, ώστε να είναι πιο αποδοτική.  

  

Δεν είναι δύσκολο να ταξιδεύεις μόνος σου;  

Όχι. Αν είσαι με παρέα δεν μπορείς να βιώσεις την πραγματική κουλτούρα των χωρών που επισκέπτεσαι. Εξάλλου στη μέχρι τώρα πορεία της περιπλάνησής μου δεν έμεινα μέρα μόνος. Όλο κάποιος βρίσκεται. Συνταξιδιώτες, ντόπιοι, Έλληνες, συνάδελφοι δημοσιογράφοι από τοπικά ΜΜΕ. Μόνος είσαι ευέλικτος και ανοιχτός σε όλες τις προκλήσεις. Αρκεί να προσέχεις τον εαυτό σου. Επίσης στο ταξίδι έχω και πάρα πολλούς φίλους μέσω του ίντερνετ. Τα e-mail που δέχομαι καθημερινά μου δίνουν δύναμη να συνεχίσω. Ασε που ανακαλύπτεις και πτυχές του εγώ σου που δεν ήξερες. Νομίζω ότι όλοι μας έχουμε πολύ περισσότερες δυνατότητες, απλά δεν μας προκαλούμε.

 

Η πιο δύσκολη στιγμή;

Το πιο δύσκολο κομμάτι του ταξιδιού ήταν η προετοιμασία. Εφιάλτης. Στην Ελλάδα δεν σε αφήνουν να διεκδικήσεις το όνειρό σου. Το λέω με απόλυτη συνείδηση. Όταν είπα το σχέδιό μου στην τότε εφημερίδα μου, το Εθνος, με απέλυσαν. Όταν ζήτησα τη συνεργασία με κάποιες εταιρείες και οργανισμούς αντιμετώπισα την αδιαφορία και την άγνοια. Μάταια προσπαθούσα να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας. Επί 6 μήνες έδωσα σκληρή μάχη και στο πλευρό μου τελικά έμειναν μόνο τέσσερις φίλοι μου. Οι μόνοι που με ενθάρρυναν. Περίμενα άδικα επί 6 μήνες την υλοποίηση υποσχέσεων που στην χώρα μας όλοι απλόχερα δίνουν. Αν δεν έβγαζα άμεσα εισιτήριο να φύγω, θα ήμουν ακόμα στην Αθήνα. Τις τελευταίες τέσσερις μέρες δεν είχα κοιμηθεί, προσπαθούσα να τακτοποιήσω εκκρεμότητες. Ανέβηκα στο αεροπλάνο χωρίς να προλάβω να δω που στο καλό πάω. Το μόνο που ήθελα ήταν να προσγειωθώ στο Μπουένος Αιρες και από εκεί θα έβλεπα τι θα κάνω. Αρκεί να ήμουν μακριά από την Αθήνα. Εφτασα στην Αργεντινή και το site μου, το πιο βασικό κομμάτι της περιπλάνησής μου, ακόμη δεν ήταν στο ίντερνετ.   

 

Κινδύνεψες καθόλου;

Αν προσέχεις, έχεις λίγη τύχη και σκέφτεσαι θετικά που είναι και το βασικότερο, οι πιθανότητες να πάθεις κάτι περιορίζονται. Μέχρι τώρα δεν είχα προβλήματα με το φαγητό, δεν με έκλεψαν, δεν έπαθα τίποτα. Αυτό δε σημαίνει ότι αύριο δεν μπορεί να μου συμβεί κάτι. Είμαι προετοιμασμένος για τα πάντα και ο Θεός βοηθός. Οπως λέει και ο μεγάλος ποιητής Κ. Καβάφης στην «Ιθάκη»:

… Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου…

 

Πόσο χρόνο  μένεις συνήθως σε ένα μέρος;   

Μένω μέχρι  να το χορτάσω. Δεν ξεχνώ όμως ότι  σε όποια περιοχή πάω, λογικό είναι  να βιώνω στην αρχή ό,τι καλύτερο έχει να μου προσφέρει. Η φθορά δεν  προλαβαίνει να εκδηλωθεί. Ισως αν έμενα στο Ρίο περισσότερες μέρες η μαγεία αυτής της πόλης να χάνονταν μέσα στην καθημερινότητα. Υπήρξαν περιοχές που άντεξα μόλις μερικές ώρες, άλλες που δεν ήθελα να φύγω. Στο Μέξικο Σίτι για παράδειγμα έμεινα τρεις μήνες και ακόμα νομίζω ότι δεν γνώρισα τίποτα. Γι αυτό θα ξαναπάω σε τρία χρόνια. Ετσι με ξεγέλασα και κατάφερα να φύγω. 

Αφήνομαι στο  ρυθμό του κόσμου χωρίς να παραπονιέμαι ή να έχω απαιτήσεις. Πολλές φορές  δεν γνωρίζω τίποτα για τους επόμενους  προορισμούς μου. Μόνο το σημείο τους στο χάρτη. Ετσι σε περιμένουν πολλές εκπλήξεις, ευτυχώς οι περισσότερες ευχάριστες. Φροντίζω όμως στο τέλος να έχω γνωρίσει τα περισσότερα, να φύγω γεμάτος.  

 

Οι σημαντικότεροι σταθμοί στο ταξίδι σου;

Κάθε μέρα είναι  διαφορετική. Κάθε προορισμός και μια  έκπληξη.

Υπάρχουν περιοχές που σε καθηλώνουν με την ομορφιά  τους. Άλλες σε γοητεύουν με τους ανθρώπους τους. Όταν συμβεί να συνυπάρχουν και οι δύο λόγοι απλά ζεις στον παράδεισο. Όπως στην Ουσουάια της Αργεντινής, στο τέλος του κόσμου. Μικρός έβλεπα την Παταγονία στην υδρόγειο και πίστευα ότι ο κόσμος εκεί κυκλοφορεί ανάποδα, ότι ήταν η χώρα του πάνω κάτω, ότι οι άνθρωποι κρατιόντουσαν να μην πέσουν. Στο μυαλό μου είχα δημιουργήσει μια μαγική χώρα. Μαγική την βρήκα. Ηταν η πρώτη φορά που έκλαψα γιατί απλά έπρεπε να βρει τρόπο η ψυχή μου να εκφράσει τον οργασμό της. Στην Φιλαδέλφια της Παραγουάης, κοντά στα σύνορα με την Βολιβία σε μια απόμακρη περιοχή στην κυριολεξία στο πουθενά, σε ένα τοπίο έρημο και ξερό, έζησα επίσης συναρπαστικές στιγμές. Οι άνθρωποι μου το πρόσφεραν αυτό. Πώς να το περιγράψω σε μερικές γραμμές. Βρέθηκα σε ένα νησάκι στη Βραζιλία, δεν θυμάμαι το όνομά του, αλλά νομίζω ότι ο παράδεισος δεν απέχει και πολύ από εκεί. Στο Ρίο πήγα για λίγο και έμεινα 33 μέρες. Στην κυριολεξία ζήτησα από τους φίλους που έκανα εκεί να με διώξουν γιατί διαφορετικά θα έμενα για πάντα. Στο Μεξικό νόμισα ότι τα όνειρά μου ξύπνησαν και ταξιδεύουν μαζί μου. 

Όταν ζεις το όνειρό σου, όταν αισθάνεσαι ελεύθερος  και δεν φοβάσαι πια τίποτα. Όταν δεν ελπίζεις σε τίποτα (όχι  από απόγνωση ή απελπισία) και  είσαι ανοιχτός σε νέες περιπέτειες, όταν εκπέμπεις απλά θετική ενέργεια, θετική ενέργεια λαμβάνεις. Και αν δεν την λαμβάνεις απλά σηκώνεσαι και φεύγεις. Μερικές φορές επιμένεις να τη βρεις και ναι, τη συναντάς κάπου σε μια γωνία και σε αποζημιώνει για όλη την προσπάθεια. Κάθε μέρος έχει και έναν κρυφό παράδεισο που αξίζει να τον ψάξεις. Ισως και μόνο η προσπάθεια αυτή να σε αποζημιώνει στο τέλος. Όπως λέει και ο Καβάφης, η Ιθάκη δεν έχει τίποτα να σου δώσει παρά μόνο το ταξίδι.   


 

Οικονομικά πώς τα βγάζεις πέρα;

Ταξιδεύω προς το παρόν σε χώρες που είναι φτηνές. Μένω σε οικονομικά hostel, επιλέγω τις πιο φθηνές μετακινήσεις και ξοδεύω όσο μπορώ λιγότερα. Εχω ένα ανοιχτό δάνειο το οποίο συνέχεια βάζω χέρι… Αν πληρωθώ, δηλαδή μόνο κάποια χρήματα από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ως ανταποκριτής, προσπαθώ να μειώσω το δάνειο. Πες ότι αγόρασα ένα αυτοκίνητο με δάνειο, την επόμενη μέρα μου το έκλεψαν και αναγκάζομαι να το αποπληρώνω… τουλάχιστον το δικό μου «αυτοκίνητο» δεν μπορεί να μου το κλέψει κανείς.

 

Δεν σου λείπουν οι δικοί σου;

Ο χρόνος περνά γρήγορα. Εκεί δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς και πολλά. Σε απορροφά η μέρα. Πολλές φορές κοιμάμαι μόλις και 4 ώρες για να προλάβω τις προκλήσεις του 24ωρου. Και φυσικά δεν είναι κάτι που θα το κάνω μια ζωή. Ευτυχώς με το ίντερνετ μπορώ και επικοινωνώ συχνά και ανέξοδα με τους δικούς μου. Σε αυτές τις 1.300 μέρες, επέστρεψα δύο φορές στην οικογένειά μου και αν το θελήσω μπορώ να το ξανακάνω. Κάποιοι φίλοι ήρθαν και με συνάντησαν. Στη σημερινή εποχή δεν είναι πια οι αποστάσεις που μας χωρίζουν, άλλα είναι…

 

Ποιοι είναι οι σταθμοί του ταξιδιού σου;

Βασική αρχή στο ταξίδι είναι ότι πρέπει να αφεθούμε στο ρυθμό του κόσμου. Στο ξεκίνημα είχα προγραμματίσει όλη την πορεία, ανά εξάμηνο. Έπεσα έξω. Τελικά το ταξίδι θα πάρει μεγαλύτερο χρόνο από ό,τι υπολόγιζα. Δεν ξέρω πόσο. Ίσως και άλλα πέντε χρόνια. Θέλει διάθεση και υπομονή. Όσο αντέξω.

Στην πρώτη φάση του ταξιδιού βρέθηκα συμβολικά στο τέλος του κόσμου στην Παταγονία της Αργεντινής. Περιπλανήθηκα στην Αργεντινή, λίγο στη Χιλή, στην Ουρουγουάη, την Παραγουάη και λίγο στη Βραζιλία. Οικονομικοί λόγοι (έπειτα από οκτώ μήνες περιπλάνησης) με ανάγκασαν να γυρίσω στην Ελλάδα, όπου μάταια προσπάθησα για 6 μήνες να βρω υποστηρικτές, ή έστω μια αξιοπρεπή εργασία.

Στη δεύτερη φάση του ταξιδιού, βρέθηκα στην Κούβα και στην Κεντρική Αμερική. Μεξικό, Γουατεμάλα, Μπελίζ, Νικαράγουα, Σαλβαδόρ, Ονδούρα, Κόστα Ρίκα, Παναμάς και λίγο από Κολομβία. Περιπλάνηση που κράτησε πάνω από 18 μήνες.

Επέστρεψα στην Ελλάδα με την ελπίδα αυτή τη φορά να έχω την υποστήριξη από κάποια ΜΜΕ ή κάποιους οργανισμούς. Αλλά πάλι έφυγα άπραγος. Δεκάδες ρεπορτάζ μου δημοσιεύονται σε εφημερίδες και περιοδικά, τα βίντεό μου τα παίζει και τα ξαναπαίζει η ΕΡΤ. Κανείς όμως δε με έχει πληρώσει για αυτό.

Ετσι ξεκίνησα στην τρίτη φάση της περιπλάνησης, συμπληρώνοντας πάνω από τέσσερα χρόνια άνεργος και ανασφάλιστος. Εγω όμως επιμένω. Ξαναγύρισα στη Λατινική Αμερική για να ολοκληρώσω τον κύκλο της. Βρέθηκα στην αρχή στη Χιλή. Ακολουθούν Περού, Βολιβία, Εκουαδόρ, Βενεζουέλα, Κολομβία, Βραζιλία, Γουινέα, Σουρινάμ. 

Οσο για το πού είμαι τώρα δείτε το στην πρώτη σελίδα. 

Από το ίδιο το ταξίδι εξαρτάται η διάρκειά του. Δεν βιάζομαι. Ίσως να χρειαστούν κάποια χρόνια.
Στόχος μου όμως είναι να επισκεφθώ και τις τέσσερις γωνίες του πλανήτη, να βιώσω όσες περισσότερες χώρες μπορώ.


Τι έχεις μαζί σου;

Όσο το δυνατόν λιγότερα. Βασικά έναν ανατομικό σάκο, μερικά απλά και πρακτικά ρούχα, μια φωτογραφική ψηφιακή μηχανή, ένα notebook, μια πιστωτική κάρτα, μια πυξίδα και το διαβατήριό μου. Αυτά. Δε νομίζω ότι χρειάζομαι περισσότερα. Α! και έναν ταξιδιωτικό οδηγό της εκάστοτε χώρας που θα επισκέπτ

Τι ώρα είναι στην Ελλάδα;
4220
Days around the World