Σε μια μέρα πόσα προλαβαίνεις να κάνεις;

Αν σηκωθείς πολύ πρωί και ακολουθήσεις το πρόγραμμα του Ακη και της Βούλας (www.theworldoffroad.com) τότε κάνεις περισσότερα πράγματα από όσα φανταζόσουν…

Το πρωί με βρήκε στην μικρή σκηνή μου κάπου στην έρημο του εθνικού πάρκου Παράκας, δίπλα στο Πίσκο, στην παραλία Ατένας. Επρεπε στις 8 το πρωί να είμαστε στο λιμάνι του Παράκας για να πάρουμε το πλοίο για τα νησιά Bellestas.

Τα… Γκαλαπάγος των φτωχών, όπως αποκαλούν τα νησιά Μπαγιέστας, είναι η μεγαλύτερη τουριστική ατραξιόν στο Πίσκο. Δεκάδες οι τουρίστες που τα επισκέπτονται. Αυτό κάναμε και εμείς. Με δέκα δολάρια, επιβιβάζεσαι σε ένα ταχύπλοο και ξανοίγεσαι στη θάλασσα για 30 χιλιόμετρα.

Περνάς από το λιμάνι, τη βάση του Περουβιανού ναυτικού, προσπερνάς κάποια πολεμικά σκάφη και ένα υποβρύχιο που βγήκε στην επιφάνεια για να λιαστεί το πλήρωμά του.

Σύντομα σε υποδέχονται δεκάδες πελεκάνοι. Δεν έχω δει τόσους πολλούς μαζί. Πλέουμε κατά μήκος της ακτής και πριν την αφήσουμε για να κατευθυνθούμε στα νησιά, παρατηρούμε και το Candelabro de Paracas που είναι ένα γεωγλυφικό τριακοσίων μέτρο χαραγμένο σαν τις γραμμές της Νάσκα στον αμμόλοφο. Κανείς δεν γνωρίζει πότε και από ποιους κατασκευάστηκε. Η θέση του είναι τέτοια που ο αέρας δεν μεταφέρει εκεί την άμμο και έτσι το σχήμα του που είναι ένα κάκτος, μένεις ανέπαφο και είναι ορατό από μακριά.

Το συγκρότημα των μικρών νησιών είναι μια έκπληξη. Ενας βιότοπος, μια ρεζέρβα της φύσης σε χιλιάδες πουλιά, πιγκουΐνους και φώκιες. Αν και συνολικά τα είδη δεν ξεπερνούν τα επτά, ο αριθμός τους όμως είναι εντυπωσιακός.

Τα νησιά δεν είναι γνωστά μόνο για τους κατοίκους τους. Κάθε περίπου 6 χρόνια οι άνθρωποι πηγαίνουν στα νησιά και τα καθαρίζουν από τα κουτσουλιές των πουλιών. Κάπου 8.000 τόνοι από κουτσουλιές μαζεύονται ανά εξαετία στο νησί. Φαντάζεστε για πόσα πουλιά μιλάμε… Οι κουτσουλιές πωλούνται ως φυσικό λίπασμα, κάτι που είναι ιδιαιτέρως κερδοφόρο.

Η αίσθηση να βλέπεις ένα συγκρότημα από βραχονησίδες στην ουσία και πάνω τους να λιάζονται οι φώκιες και οι θαλάσσιοι λέοντες με τους κορμοράνους, τους πελεκάνους και τους πιγκουΐνους να μπλέκονται στις… κοιλιές τους είναι εκπληκτικοί.

Μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις ως θεατής αυτής της παράστασης είσαι μόλις μερικά μέτρα από τους πρωταγωνιστές.

Τελικά αξίζει κανείς να γευτεί αυτή την εμπειρία, παρά τις μυρωδιές… Είναι ίσως και η μοναδική που μπορεί να έχει κανείς με περουβιανά νησιά. Αραγε υπάρχουν άλλα;

Η όλη περιπλάνηση κρατά δύο ώρες. Η επιστροφή στο λιμάνι είναι μια καλή αφορμή για ένα πρωινό με τους ντόπιους και από εκεί είσαι έτοιμος για νέες περιπέτειες σε αυτή τη χώρα που πρέπει να κρύβει πολλές εκπλήξεις. 

Χαράξαμε πορεία για της γραμμές της Νάσκα. Τα γεωγλυφικά που πονοκεφαλιάζουν ακόμη και σήμερα, σχετικά με το ποιος τα έκανε και γιατί.

Η πόλη Νάσκα σαν πόλη είναι άθλια. Αξίζει μόνο να δεις τα γεωγλυφικά και να φύγεις. Εχεις δύο επιλογές. Η πιο σύντομη και η πλέον φτηνή είναι να δεις δύο από τα κάπου δέκα γεωγλυφικά από ένα παρατηρητήριο που βρίσκεται πάνω στην Παναμερικάνα.

Η άλλη λύση είναι να δεις τα γεωγλυφικά με αεροπλάνο. Αυτό κάναμε εμείς, αφού βρήκαμε καλύτερη τιμή και αντί για 50 δολάρια πληρώσαμε 30 και 7 δολάρια δίνεις για φόρο αεροδρομίου. Αξίζει όμως τα χρήματά του. Η εμπειρία μοναδική.

Πριν από δύο εβδομάδες ένα μονοκινητήριο έπεσε στην περιοχή και σκοτώθηκαν ο πιλότος και οι επτά επιβαίνοντες. Το αεροσκάφος μας επίσης μονοκινητήριο, παλιό, αν κρίνω από το ταμπλό των οργάνων, γιατί από έξω ήταν καλά βαμμένο. Δυστυχώς ένας από τους συνεπιβάτες μας ήταν και υπέρβαρος και κάναμε δις το σταυρό μας κατά την απογείωση.

Η πτήση κράτησε 30 λεπτά, σαν να είσαι σε τρενάκι του λούνα πάρκ που πέφτει από μεγάλο ύψος ειδικά όταν το Τσέσνα κάνει τις στροφές για να δεις καλύτερα τα γεωγλυφικά.

Οι γραμμές είναι βάθους περίπου 30 εκατοστών. Κάποια από τα σχέδια φτάνουν σε μήκος και τα 300 μέτρα. Το σίγουρο είναι ότι αν δεν μπορείς να βλέπεις από ψηλά, δεν γίνεται να τα χαράξεις. Αρα πως τα χάραξαν πριν τόσες εκατοντάδες χρόνια; Το ερώτημα παραμένει άγνωστο.

Το σίγουρο είναι οι γραμμές αυτές υπάρχουν μέχρι σήμερα γιατί στην έρημο αυτή του Περού βρέχει σπάνια και επίσης στην περιοχή δεν φυσά πολύ. Ετσι οι γραμμές συνεχίζουν να είναι ορατές μέχρι να βρέξει για τα καλά στην περιοχή, κάτι που οι επιστήμονες πιστεύουν ότι μπορεί να γίνει και σύντομα καθώς οι κλιματικές αλλαγές επιφυλάσσουν εκπλήξεις.

Δεν ξέρω ποιος έκανε τις πρώτες γραμμές, αλλά γνωρίζω ποιος έκανε τις τελευταίες. Οι τελευταίες γραμμές στην έρημα της Νάσκα χαράχτηκαν από τρεις Ελληνες, τη Βούλα, τον Ακη και το Δημήτρη… οι οποίοι αμέσως μετά την ενέργειά τους τράπηκαν σε φυγή με προορισμό το Κούσκο.

Το Κούσκο, εκεί όπου βρίσκεται το Μάτσου Πίτσου, απέχει από τη Νάσκα 660 χιλιόμετρα. Ο δρόμος όμως είναι ανηφορικός και γεμάτος στροφές.

Ετσι έπειτα από τρεις ώρες δρόμο, λίγο πριν νυχτώσει, είχαμε διανύσει κάπου 110 χιλιόμετρα. Φτάσαμε σε υψόμετρο κάπου 3.400 μέτρα και εκεί στη μέση του πουθενά, σε μια πάμπα, έρημο με θάμνους, κατασκηνώσαμε.

Πέσαμε για ύπνο από νωρίς, ο ουρανός γεμάτος φωτεινές κουκίδες. Για να κοιμηθώ, αντί να μετρώ τα άστρα, προσπάθησα να ενώσω τις κουκίδες με γραμμές και να φανταστώ τα σχήματα που ξεπροβάλλουν…

Το ταξίδι συνεχίζεται, πάρε ένα σάκο κι έλα…

foto 1727