In the rhythm of cosmos! O Δημήτρης Παρούσης, ένας Ελληνας δημοσιογράφος, αυτή τη στιγμή ταξιδεύει στον κόσμο. Παρακολουθήστε on line την περιπλάνησή του, μοιραστείτε τις εμπειρίες του, ταξιδέψτε μαζί του...
EN

EN

GR

GR

FR

FR

DE

DE

ES

ES

Δεκέμβριος
MoTuWeThFrSaSu
123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Ιστορίες ανά χώρα

Περού, Λίμα, 42 χρόνια μετά... 20 Δεκεμβρίου 2009


 

Εφηβικοί έρωτες. Χρόνια να περάσουν, χιλιάδες χιλιόμετρα να τους χωρίζουν, δεν ξεχνιούνται. Τα όμορφα παιχνίδια της ζωής.

Και αυτές οι συμπτώσεις που μας συμβαίνουν, που μόνο συμπτώσεις δεν είναι. Μια παράξενη ενέργεια που λογική εξήγηση δεν έχει, αλλά συμβαίνει. Τα μυστικά παιχνίδια της ζωής. Πως αλλιώς να δικαιολογήσω την ιστορία που ακολουθεί. 

Ο Γιώργος μένει στην Αθήνα. Φίλος μου. Γνωριστήκαμε από το godimitris. Σήμερα είναι συνταξιούχος. Εχει την οικογένειά του. Διαβάζοντας ότι είμαι στη Λίμα του Περού, μου έγραψε ένα μήνυμα. «Δημήτρη, έμαθα ότι είσαι στη Λίμα. Πριν χρόνια, το 1967 είχα γνωρίσει μια κοπέλα από τη Λίμα. Είχαμε βρεθεί στη Γερμανία όπου σπουδάζαμε. Κρατήσαμε επαφή, αλλά από το 1970 έχασα τα ίχνη της. Τα μόνα στοιχεία που έχω είναι το όνομά της και μια μισή διεύθυνση από τη Λίμα. Ξέρω ότι ψάχνουμε ψύλλο στα άχυρα, αλλά αν είναι γραφτό, θα την βρεις. Θα ήθελα πολύ να μάθω νέα της».

Υποσχέθηκα στο Γιώργο ότι θα κάνω ό,τι μπορώ. Δεν ξέρω πως, αλλά η έρευνά μου πολύ γρήγορα απέδωσε καρπούς και έτσι την επόμενη μέρα μίλησα στο τηλέφωνο με την Κάρμεν. Λογικά θα έπρεπε να ψάχνω μέρες, αλλά την βρήκα με την πρώτη, παρά του ότι δεν είχα διεύθυνση. Ισως έχω συνηθίσει πια να ψάχνω ψύλλους στα άχυρα, γιατί και τους χαμένους Ελληνες που συναντώ, κάπως έτσι τους βρίσκω, με βοήθεια τη θετική ενέργεια.

Διαβάστε στη συνέχεια τις συμπτώσεις.

Όταν τηλεφώνησα στην Κάρμεν, της είπα αν γνωρίζει τον Γιώργο. Έκπληκτη, όχι μόνο μου είπε ότι τον γνωρίζει, αλλά μου είπε εκτός από το επίθετό του και την παλιά διεύθυνσή του. Λίγο πριν, όταν συμμάζευε στο σπίτι της, μια κάρτα βγήκε από ένα κουτί με την αλληλογραφία της. Η κάρτα αυτή ήταν του Γιώργου, από το 1969. Τη διάβασε με προσοχή και συγκίνηση όπως μου είπε και μετά από λιγότερο από μια ώρα της τηλεφώνησα εγώ.

Η Κάρμεν σήμερα είναι μια από τις πιο γνωστές ποιήτριες του Περού. Εχει μια κόρη και έναν εγγονό. Δουλεύει ως καθηγήτρια σε ένα πανεπιστήμιο και έχει γράψει πάνω από επτά βιβλία και ποιητικές συλλογές.

Της ζήτησα να βρεθούμε. Σε λίγες μέρες το ραντεβού μας έγινε πραγματικότητα. Μάλιστα της έφερα και την καλύτερη ανθοδέσμη που βρήκα στην πόλη, ως δώρο από το Γιώργο.

«42 χρόνια μετά…», μου λέει συγκινημένη. «Ξέρεις, χρόνια τώρα προσπαθώ να έχω νέα από το Γιώργο. Εψαξα πολύ να τον βρω, αλλά δεν το είχα καταφέρει. Μάλιστα στο πρόσφατο βιβλίο μου τον αναφέρω. Αναφέρω όλη μου την προσπάθεια να τον βρω έστω μέσα από το ίντερνετ. Βρήκα πολλούς Γιώργους Π. αλλά κανείς δεν ήταν ο Γιώργος που έψαχνα. Ετσι αυτή η προσπάθεια έγινε αφορμή να γράψω ένα κείμενο για τους χαμένους ανθρώπους και τι μπορείς να συναντήσεις ψάχνοντας στο διαδίκτυο».

Η συνάντησή μας έγινε στο Στάρμπακς. Διάλεξα αυτό το καφέ γιατί εκτός από ησυχία έχει και ιντερνετ. Πήρα μαζί μου τον Δία, έτσι λέω τον υπολογιστή μου, και της επιφύλαξα άλλη μια έκπληξη. Μέσω Skype επικοινώνησα με το Γιώργο και τους έφερα σε επικοινωνία. Η Κάρμεν ξέχασε τα γερμανικά της, ο Γιώργος δεν μπορεί να μιλήσει ισπανικά και έτσι τους βοήθησα να συνεννοηθούν. 

Στιγμή συγκινητική. Επιπλέον ο Γιώργος μου έστειλε και δύο φωτογραφίες τους, όταν ήταν κάπου 20 χρόνων. Η Κάρμεν δάκρυσε. Ο Γιώργος στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής μιλά με δυσκολία. Σαράντα δύο χρόνια μετά από εκείνη τη φωτογραφία…

Πριν 15 χρόνια ο Γιώργος είχε συναντήσει κάποιους περουβιανούς ναύτες στην Αθήνα. Τους είχε δώσει τότε τα στοιχεία που είχε μαζί με κάποια δωράκια, για να βρουν την Κάρμεν και να της τα δώσουν. Αλλά τελικά ποτέ δεν βρήκαν τον παραλήπτη. Η Κάρμεν επίσης έχει στείλει κάποιες κάρτες, αλλά ποτέ δεν έφτασαν στη σωστή διεύθυνση. Τώρα όμως επιτέλους συναντήθηκαν.

Η Κάρμεν δεν μπορεί να μιλήσει άλλο. Δεν πιστεύει αυτό που συμβαίνει. «Δημήτρη με γύρισες 42 χρόνια πίσω», μου λέει.

Συγκινημένος κι εγώ.  Τους άφησα μόνους να μιλήσουν με τα λίγα γερμανικά της Κάρμεν. Αντάλλαξαν e-mail, τηλέφωνα. Πιστεύω ότι κάποια μέρα θα συναντηθούν.

Η αποστολή μου ολοκληρώθηκε. Άλλη μια… διαφορετική ιστορία, μια ανθρώπινη ιστορία, είχε αίσιο τέλος. Αυτό το godimitris είναι όλο εκπλήξεις…

Θυμήθηκα μια παρόμοια ιστορία που έζησα περίπου πριν δύο χρόνια στη Νικαράγουα http://www.godimitris.gr/index.php?mact=News,cntnt01,detail,0&cntnt01articleid=1365&cntnt01lang=greek&cntnt01returnid=73&hl=greek .

Αυτά. Ο επίλογος δικός σας. Με τα παράξενα της ζωής δεν βγάζεις ούτε άκρη, ούτε υπάρχει λογική…

Το ταξίδι συνεχίζεται, πάρε ένα σάκο κι έλα…

ΥΓ. Ο ιός τελικά κατατροπώθηκε και είμαι πολύ καλύτερα. Έτοιμος για νέες ιστορίες και πάλι. Ευχαριστώ για τη συμπαράστασή σας.

φοτο 1690

 

peru201122009

Τι ώρα είναι στην Ελλάδα;
4274
Days around the World