In the rhythm of cosmos! O Δημήτρης Παρούσης, ένας Ελληνας δημοσιογράφος, αυτή τη στιγμή ταξιδεύει στον κόσμο. Παρακολουθήστε on line την περιπλάνησή του, μοιραστείτε τις εμπειρίες του, ταξιδέψτε μαζί του...
EN

EN

GR

GR

FR

FR

DE

DE

ES

ES

Απρίλιος
MoTuWeThFrSaSu
12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Ιστορίες ανά χώρα

Περού, Λίμα, Ποδόσφαιρο, 13 Δεκεμβρίου 2009


 

Ο ιός συνεχίζει να με ταλαιπωρεί. Τη μια είμαι καλά και την άλλη δεν έχω δύναμη να περπατήσω. Χθες, την Κυριακή το μεσημέρι, όμως του έδωσα και κατάλαβε…

Από την προηγούμενη εβδομάδα είχα στα χέρια μου ένα εισιτήριο για τον τελικό του πρωταθλήματος του Περού. Κάτι σαν τελικός Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός. Γίνεται να μην πάω? Μπορούσα να το χάσω?

Γενικά το λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο είναι πολύ όμορφο να τα παρακολουθείς. Αν, επιπλέον έχεις και την τύχη να είσαι και μέσα στο γήπεδο, είναι όνειρο.

Ετσι, παρά τις αντίθετες απόψεις του κορμιού μου, η ψυχή μου μού έλεγε να πάω. Και χωρίς πολύ σκέψη, πήγα.

Βρέθηκα στην άλλη άκρη της Λίμα, κάπου δύο ώρες απόσταση από εδώ που μένω. Πήγα προσκεκλημένος του Βαγγέλη Αποστολακόπουλου που είναι ο γενικός διευθυντής του αντίστοιχου ΟΠΑΠ στο Περού. Οσο κι αν ακούγεται παράξενο, ο περουβιανός ΟΠΑΠ είναι στην ουσία η Ιντραλότ, μια από τις ελληνικές πολυεθνικές που βγάζει ασπροπρόσωπη την Ελλάδα στο εξωτερικό.

Ο Βαγγέλης Αποστολακόπουλος, χρόνια σε διευθυντικές θέσεις σε διάφορες πολυεθνικές, έχει ζήσει και εργαστεί σε πάνω από δέκα διαφορετικές χώρες και πολυεθνικές εταιρείες, από τη Νέα Ζηλανδία μέχρι τη Νιγηρία και από τη Μόσχα μέχρι σήμερα εδώ στο Περού.

Για τον Βαγγέλη Αποστολακόπουλο θα σας αναφέρω σε μια άλλη ιστορία. Θέλω μόνο να κρατήσουμε το δικό του πραγματικό παράδειγμα: Μπορούμε ως Ελληνες να σταθούμε επάξια σε διεθνείς θέσεις. Αρκεί να το πιστέψουμε και να επιμείνουμε στο στόχο μας. Ηδη ο τοπικός ΟΠΑΠ με την παρουσία του Βαγγέλη, σε λιγότερο από ένα χρόνο, έχει φέρει άνοδο στην εταιρεία, πάνω από 30%.

Πάμε γήπεδο όμως τώρα.

Οι λατινοαμερικάνοι αγαπούν το γήπεδο. Σήμερα είδα πολλά παιδιά και γυναίκες. Το στάδιο «Μονουμεντάλ» έχει χωρητικότητα 80.000 θέσεων και ήταν όλες γεμάτες. Αντιμέτωπες ήταν οι κορυφαίες ομάδες του Περού. Η Universitario και η Alianza Lima.

Πήρα μαζί μου και τη φωτογραφική μου μηχανή, κάτι που δεν το είχα κάνει σε άλλα γήπεδα που έτυχε να πάω, όπως στο Μαρακανά στη Βραζιλία ή στην έδρα της Βόκα Τζούνιορς στην Αργεντινή. Εχω πειστεί πια ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με χούλιγκανς.

Το παιχνίδι κύλησε απόλυτα ήρεμα από πλευράς ακροτήτων. Οι οπαδοί είχαν πάθος, συμμετείχαν με την ψυχή τους στον αγώνα, αλλά ήταν πολιτισμένοι. Δεν σημειώθηκε ούτε ένα επεισόδιο παρά τον μάχιμο αγώνα. Στην Αθήνα για παράδειγμα θα είχαμε πολλούς τραυματίες και καταστροφές.

Το συγκεκριμένο γήπεδο έχει μια ιδιαιτερότητα. Από τις 80.000 θέσεις το ένα τρίτο είναι θέσεις VIP. Πάνω από τις κερκίδες έχουν χτίσει πενταόροφο κτίριο, περιμετρικά του γηπέδου, γεμάτο με δωματιάκια σουίτες των 9 ατόμων. Η θέα είναι εκπληκτική και έχεις όλες τις ανέσεις σου.

Θα προτιμούσα να είμαι στις κερκίδες. Θυμάμαι όταν είχα δει τον αγώνα της Μπόκα Τζούνιορς ήμουν από λάθος μου στην καρδιά των φανατικών και είδα τον αγώνα στα όρθια και φωνάζοντας. Εδώ ευτυχώς για την κατάσταση της υγείας μου, ήμουν σε σουίτα. Χρειάζεται και η καλοπέραση που και που…

Ετσι λοιπόν δύο Ελληνες παρακολούθησαν τον αγώνα. Επίσης οι διαφημίσεις της ελληνικής εταιρείας ήταν πάντα σε πρώτο πλάνο. Αλλά τελικά και το γκολ, το μοναδικό γκολ του αγώνα που έστεψε τον πρωταθλητή, είχε ελληνικό χρώμα.

Θυμάστε μέχρι και τον Ιανουάριο του 2009 τον περουανό παίκτη Νορμπέρτο Σολάνο που αγωνιζόταν για τη Λάρισα? Ε, αυτός λοιπόν έβαλε το γκολ, με πέναλτι, στο δέκατο λεπτό του αγώνα.

Αν ήμουν καλά στην υγεία μου θα πήγαινα ακόμη και στα αποδυτήρια για να του πάρω μια συνέντευξη, γιατί ξέρω ότι μιλάει ελληνικά, αλλά δεν είχα κουράγιο.

Όπως και τώρα, γράφω με δυσκολία. Είναι κάπου 5.30 τα ξημερώματα στην Ελλάδα και 10.30 το βράδυ εδώ.

Ο αγώνας έληξε με 1-0. Η Universitario και γηπεδούχος επικράτησε της Alianza Lima. Κερδισμένο βγήκε το ποδόσφαιρο. Αν και το παιχνίδι δεν είχε πολλές φάσεις, ωστόσο το όλο κλίμα με τα τύμπανα, τις σημαίες, τις φωνές, τα τραγούδια, τα συνθήματα, αλλά κυρίως τα χαμόγελα αυτών των ανθρώπων αλλά και από την άλλη πλευρά οι στεναχωρημένοι αντίπαλοι που χειροκρότησαν τους νικητές, με έκαναν να διερωτώμαι σε ποια χώρα βρίσκομαι.

Αλλους αποκαλούμε τιρτοκοσμιμκούς και άλλοι είμαστε. Αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό μια μέρα, θα ξαναπάρουμε τα πάνω μας.

Ξέρεις τι είναι να παρακολουθείς έναν καυτό αγώνα και να μην ακούς ούτε μια βρισιά? Και παρόλα αυτά να τον απολαμβάνουν στο έπακρο. Το εισιτήριο του αγώνα έκανε 25 σόλες. Οι ντόπιοι με μισθό 550 σόλες (4 σόλες είναι 1 ευρώ) έδωσαν αυτά τα χρήματα γιατί αγαπούν το ποδόσφαιρο και το απέδειξαν.

Κρίμα για το Περού που δεν είχε ακόμη την τύχη να εκπροσωπηθεί σε μεγάλες διοργανώσεις. Τους εύχομαι να το πετύχουν γιατί το αξίζουν.

Αφήνω τις φωτογραφίες να περιγράψουν τον αγώνα.

Εγώ, είναι ώρα να με κουράρω. Πρέπει αυτές τις μέρες να με ξεκουράσω.

Ευχαριστώ για τα μηνύματα με τις ευχές σας για σύντομη ανάρρωσή μου. Το εύχομαι κι εγώ, γιατί είναι πολύ δύσκολο να είσαι άρρωστος, μόνος, σχεδόν άφραγκος και χωρίς ασφάλεια σε μια ξένη χώρα, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι σου… Δεν το λέω για να παραπονεθώ, αλλά για να συνειδητοποιήσω ότι δε χρειαζόμαστε και πολλά πράγματα για να είμαστε καλά.

Ευτυχισμένος λοιπόν, ετοιμάζω τη σούπα μου και τα λέμε σύντομα. Ισως και αύριο. Μακάρι.

Το ταξίδι συνεχίζεται, πάρε ένα σάκο κι έλα…

φοτο 1671

Τι ώρα είναι στην Ελλάδα;
4048
Days around the World