In the rhythm of cosmos! O Δημήτρης Παρούσης, ένας Ελληνας δημοσιογράφος, αυτή τη στιγμή ταξιδεύει στον κόσμο. Παρακολουθήστε on line την περιπλάνησή του, μοιραστείτε τις εμπειρίες του, ταξιδέψτε μαζί του...
EN

EN

GR

GR

FR

FR

DE

DE

ES

ES

Αύγουστος
MoTuWeThFrSaSu
123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031

Ιστορίες ανά χώρα

Περού, Λίμα, βόλτα στον Ειρηνικό, 9 Νοεμβρίου 2009


 

Σήμερα ήθελα να πάω στο κέντρο της πόλης για να αγοράσω ένα φίλτρο για τη φωτογραφική μου μηχανή. Εχω μαζί μου μια Canon EOS 50D, με χρήματα που μου έδωσε το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ (από τους λίγους που μου συμπαραστάθηκαν οικονομικά). Σε δοκιμές που έκανα, διαπίστωσα ότι με ένα φίλτρο polarizado, κάνεις καλύτερες λήψεις με ήλιο.

Το περίεργο είναι ότι πουθενά δεν υπάρχει κάτι τέτοιο εδώ. Ακόμη και στα κεντρικά γραφεία της Canon. Ρώτησα γιατί και μου είπαν απλά ότι κανείς δεν αγοράζει τόσο ακριβές μηχανές εδώ.

«Με μισθό κάπου στις 550 σόλες, (ένα ευρώ είναι 4 σόλες) η αγορά για τέτοιες μηχανές είναι μικρή. Εξάλλου πια τέτοια προϊόντα τα αγοράζουν απευθείας από το ίντερνετ», μου είπε ο υπεύθυνος της αντιπροσωπείας.  

Οι μισθοί στο Περού είναι φαινομενικά χαμηλοί. Ο μέσος όρος είναι περίπου 200 ευρώ. Όμως έχουν μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη. Μη βιαστείτε να πείτε ότι υπάρχουν και χειρότερα από την Ελλάδα, γιατί αν συγκρίνουμε τους μισθούς, τα 200 ευρώ εδώ στο Περού είναι κάπου σαν 800 στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα ο βασικός μισθός είναι κάπου 700 ευρώ. Αρα εμάς πρέπει να λυπόμαστε…

Οι τιμές είναι χαμηλές. Και αν ψάξεις βρίσκεις πολλές ευκαιρίες. Η αλήθεια είναι ότι στη χώρα τούτη κανείς δεν πεινά. Το φαγητό άφθονο. Αν σκεφτεί κανείς ότι πας στην αγορά και έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε 100 διαφορετικά είδη πατάτας. Λένε ότι στο Περού υπάρχουν πάνω από χίλια διαφορετικά είδη πατάτας. Εχετε δει κίτρινη πατάτα με κόκκινες βούλες; Το ίδιο και με το καλαμπόκι. Δεκάδες χρώματα που σε συνεπαίρνουν μόνο που τα βλέπεις. Αγαπημένο μου καλαμπόκι εδώ είναι η τσίτσα. Ένα σκούρο μοβ καλαμπόκι που το βράζεις και το ζουμί του γίνεται ένα καταπληκτικό αναψυκτικό.

Οσο για το φαγητό τους, νομίζω ότι είναι το καλύτερο στη Λατινική και Κεντρική Αμερική. Για αυτό όμως θα τα πούμε σε μια από τις επόμενες ιστορίες. Εχω να δοκιμάσω πολλά φαγητά ακόμα. Σήμερα δοκίμασα το Cuy. Δεν ρώτησα τι είναι. Μου είπαν ότι το κρέας του δεν έχει χοληστερίνη. Στη γεύση υπέροχο, όταν όμως διέκρινα κάποια ποδαράκια, μου κόπηκε η όρεξη. Το Cuy ανήκει στην οικογένεια των ποντικών και το τηγανίζουν ολόκληρο, μαζί με το κεφάλι. Ακόμη περιφέρεται στο στομάχι μου. Το έβγαλα φωτογραφία, αν και δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ.

Χωρίς τελικά να αγοράσω το φίλτρο, πήγα στον Ειρηνικό. Είναι κάπου στα 300 μέτρα από εκεί που μένω. Αν είναι να βρεθείτε στη Λίμα, πρέπει να μείνετε στο Miraflores. Είναι κάτι σαν την Κηφισιά στην Αθήνα. Εχει καλά και φθηνά ξενοδοχεία, είναι ασφαλής γειτονιά και μπορεί να αποτελέσει καλή βάση για εξορμήσεις στην πόλη. Αν και δε χρειάζεται πάνω από 4 μέρες για να δεις τα αξιοθέατά της. Μια χαώδης πόλη με πάνω από δέκα εκατομμύρια κατοίκους που μένουν το πολύ σε διώροφα σπίτια, καθώς η πόλη βρίσκεται σε σεισμογενή περιοχή. Φανταστείτε πόσο απλωμένη είναι. Ελάχιστες οι πολυκατοικίες σε συγκεκριμένες γειτονιές.

Ο Ειρηνικός σε χαλαρώνει. Ο καιρός δεν είναι για να κάνεις μπάνιο στη θάλασσα. Εχει ακόμη κρύο. Κάτι σαν αρχές Απριλίου στην Ελλάδα. Οι σέρφερ όμως δε μασάνε και εκμεταλλεύονται τα κύματα που φτάνουν με καμάρι στις ακτές έπειτα από συνεχόμενο ταξίδι από την Αυστραλία.

Η παραλία της Λίμα είναι επιβλητική. Είναι σα να κόβεται απότομα η θάλασσα και τη στεριά να ορθώνει το ανάστημά της κάπου στα 80 μέτρα. Μοιάζει με φυσικό κάστρο, που μπορεί να μην προστατεύει την πόλη από τους πειρατές, αλλά σίγουρα από τα τσουνάμη.

Ο αέρας δυνατός. Και αυτός πιάνει στεριά έπειτα από μέρες και χιλιάδες χιλιόμετρα περιπλάνησης στα απέραντα νερά του ωκεανού. Αν χαράξω ευθεία πορεία από εδώ που είμαι, κόντρα στον άνεμο, θα φτάσω στη βόρεια Αυστραλία, χωρίς καμία ενδιάμεση στάση…

Αν είχα φτερά ίσως να το τολμούσα. Αν και δίπλα μου πολλοί κάνουν «Παραπέντε». Ο απότομος γκρεμός μαζί με τον αέρα αποτελούν τον καλύτερο συνδυασμό για να… βγάλεις φτερά. Δεκάδες αυτοί που το επιχειρούν γεμίζοντας με χρώμα αλλά και αίσθηση ελευθερίας τον γκρίζο ουρανό. Η Λίμα, το μισό χρόνο καλύπτεται από σύννεφα που και αυτά είναι σα να ξαποστάζουν έπειτα από το μακρινό τους ταξίδι από την Αυστραλία.

Δε δοκίμασα να κάνω παραπέντε, παρόλο που ήθελα πολύ. Κοστίζει 50 δολάρια και αυτά τα χρήματα προτιμώ να τα κρατήσω για να αγοράσω το φίλτρο, δηλαδή για να έχετε καλύτερες φωτογραφίες. Και εδώ το λένε παραπέντε. Παντού το λένε έτσι. Δεν ξέρω γιατί υιοθέτησαν την ελληνική περιγραφή, αλλά εγώ ξέρω ότι στο… παρά πέντε, δεν έκανα παραπέντε. Οικονομία…

Το ταξίδι συνεχίζεται, πάρε ένα σάκο κι έλα…

FOTO 1653

Τι ώρα είναι στην Ελλάδα;
4164
Days around the World