In the rhythm of cosmos! O Δημήτρης Παρούσης, ένας Ελληνας δημοσιογράφος, αυτή τη στιγμή ταξιδεύει στον κόσμο. Παρακολουθήστε on line την περιπλάνησή του, μοιραστείτε τις εμπειρίες του, ταξιδέψτε μαζί του...
EN

EN

GR

GR

FR

FR

DE

DE

ES

ES

Οκτώβριος
MoTuWeThFrSaSu
1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031

Ιστορίες ανά χώρα

Περού, στις φυλακές της Λίμα, 7 Νοεμβρίου 2009


 

(Μέρος Γ΄)

Βγήκα από τα κελιά και εκτίμησα όσο ποτέ την έννοια της ελευθερίας. Στη διαδρομή από τις φυλακές του Καγιάο μέχρι το κέντρο της πόλης όπου βρίσκεται το υπουργείο Δικαιοσύνης, ήταν σα να ήμουν ερωτευμένος με την ελευθερία. Δεν με ένοιαζαν οι φτωχογειτονιές, έβλεπα τους ανθρώπους να παίζουν ποδόσφαιρο στη μέση του πουθενά, ανάμεσα σε ερημόσπιτα και χώμα ερήμου και μου φαινόταν τόσο όμορφο. Χάζευα το αεροπλάνο από πάνω μου που νικούσε τη βαρύτητα και έδινε φτερά σε ψυχές με μακρινό προορισμό. Αυτή την περίοδο έρχεται η άνοιξη εδώ, δεν έχουν μυγδαλιές αλλά πολύχρωμα δέντρα που κατάφεραν να αντέξουν την ξηρασία και να πλημμυρίσουν με χρώματα τους δρόμους.

Η Λίμα είναι τεράστια πόλη. Κυριαρχεί η αταξία που κατορθώνει να μπλέξει όμορφα παλάτια με πρόχειρες κατασκευές σε ένα αχανές τοπίο όπου ο πλούτος και η φτώχεια συγκατοικούν στο ίδιο τετράγωνο. Κάτι που μόνο εδώ το συναντάς και αυτό μεταμορφώνεται σε ταυτότητα της πόλης.

Στο υπουργείο Δικαιοσύνης επικρατεί ηρεμία. Δε διαφέρει και πολύ από μια ελληνική δημόσια υπηρεσία. Τη διαφορά την κάνουν οι άνθρωποι που κινούνται χαλαρά. Ίχνος νευρικότητας.

Συνάντησα τον Miguel Facundo Chinguel, ο οποίος είναι ο πρόεδρος της επιτροπής απονομής χάριτος στους φυλακισμένους (Presidente de Comision de Indultos y Derecho de Gracias Presidenciales). Στόχος μου να τον ενημερώσω για τους Ελληνες κρατούμενους που μόλις πριν λίγο συνάντησα. Θέλω να προσπαθήσω να βρω κάποια λύση για να μειώσουμε την ποινή τους και να τους βγάλουμε από τις φυλακές το συντομότερο.

Μαζί μου ο Σωκράτης, ο Ελληνας τρίτης γενιάς δικηγόρος, που με βοήθησε όσο κανείς άλλος σε αυτή την προσπάθεια. Στην παρέα μας προστέθηκε και ο Carlos Alvarez Osorio, πρόεδρος της οργάνωσης Dignidad Humana y Solidaridad. Όπως έμαθα ο Κάρλος εδώ και τριάντα χρόνια δίνει μάχες για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης στις φυλακές.

«Ο πατέρας του προέδρου της χώρας, Alan Garcia Perez, έζησε πολλά χρόνια στη φυλακή. Ετσι ο σημερινός πρόεδρος έχει ιδιαίτερη ευαισθησία στους φυλακισμένους. Εχουμε ξεκινήσει ένα πρόγραμμα τα τελευταία χρόνια για να αλλάξουμε τη δύσκολη κατάσταση που επικρατεί σήμερα στις υπεράριθμες από κρατούμενους φυλακές μας. Στόχος μας να μειώσουμε τους κρατούμενους δίνοντάς τους μια δεύτερη ευκαιρία.

Για παράδειγμα από το 2001 έως το 2006 είχαν δοθεί χάρες συνολικά σε μόνο 480 κρατούμενους. Όμως με τον νέο πρόεδρο δώσαμε χάρες το 2007 σε 2.500 κρατούμενους. Το 2008 σε 1.500. Φέτος μέχρι το τέλος του 2009 υπολογίζουμε ότι θα δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία σε 3.500 κρατούμενους και το 2010 σε ακόμη περισσότερους», μου είπε ο Μιγκέλ Φακούντο.

Ο Φακούντο μου εξήγησε ότι σήμερα σε πολλές φυλακές του Περού, όπου υπάρχουν ισοβίτες, επικρατεί ένα είδος αναρχίας με την αστυνομία να μην μπορεί να τους ελέγξει. «Σε κάποιες φυλακές είμαστε αντιμέτωποι με τη «μαφία των φυλακών». Στις φυλακές Lurigancho για παράδειγμα η αστυνομία σε ορισμένες πτέρυγες δεν μπορεί καν να μπει. Αν το κάνει θα υπάρξουν πολλά θύματα. Αυτό το γνωρίζουμε και προσπαθούμε να το διορθώσουμε. Για παράδειγμα στις συγκεκριμένες φυλακές στόχος μας είναι να μειωθούν οι κρατούμενοι και σιγά σιγά να χτίσουμε στην ίδια φυλακή τέσσερις διαφορετικές. Αυτό θέλει υπομονή και επιμονή και φυσικά «μετωπική» σύγκρουση με τη μαφία που κερδίζει σήμερα πολλά χρήματα με την αναρχία στις φυλακές. Δε θέλουμε να θρηνήσουμε θύματα. Αλλά θα πετύχουμε το στόχο μας».

Του εξήγησα για τους Ελληνες κρατούμενους. Του είπα ότι υπό τις παρούσες συνθήκες είναι σα να εκτίουν διπλά την ποινή τους.

Με εξέπληξε το γεγονός ότι ο κ. Φακούντο είχε ενημερωθεί για τους Ελληνες κρατούμενους. «Οι χάρες περνάνε από μια διαδικασία που πρέπει να εκπληρώνει κάποιες προϋποθέσεις. Αν δίναμε χάρες σε οποιονδήποτε έτσι απλά, θα ήταν σα να ενθαρρύναμε τους εμπόρους ναρκωτικών να λένε ότι στο Περού το σύστημα απονομής δικαιοσύνης είναι χαλαρό. Κάνουν λάθος όσοι το νομίζουν αυτό. Οι Ελληνες κρατούμενοι είναι ίσως τυχεροί γιατί έπεσαν σε αυτή την περίοδο όπου δίνονται περισσότερες χάρες από ποτέ. Αυτό όμως δε θα συνεχιστεί για πολύ. Θα έλεγα ότι από του χρόνου οι χάρες θα είναι πολύ περιορισμένες παράλληλα με τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης στις φυλακές μας. Το Περού θα τιμωρεί αυστηρά όσους μπλέκονται με αδικήματα».

«Οι Ελληνες κρατούμενοι είναι από 5 έως 14 μήνες στη φυλακή. Για να τους δοθεί χάρη θα πρέπει τουλάχιστον να έχουν εκτίσει 28 μήνες στη φυλακή. Και αυτό πάλι με την προϋπόθεση ότι δεν έχουν καταδικαστεί πάνω από 8 χρόνια, κάτι που ευτυχώς στην περίπτωσή σας δε συμβαίνει. Πρέπει να πληρώσουν για το αδίκημα που έκαναν και αυτό είναι αυτονόητο. Οι χάρες έχουν σα στόχο να δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία σε αυτούς που έκαναν λάθος», μου είπε ο κ. Φακούντο.

Ο κ. Φακούντο μου έδειξε κάποιες αποφάσεις απονομής χάριτος με τη γνήσια υπογραφή του Πρόεδρου της Περουβιανής Δημοκρατίας. «Θα σας φανεί παράξενο, αλλά παρά το φόρτο εργασίας του, ο πρόεδρος μας, εξετάσει ο ίδιος μία μια τις υποθέσεις που του δίνουμε και τις υπογράφει με προσοχή».

Στην κουβέντα μπήκε και ο Κάρλος ο οποίος δήλωσε ότι «στα 30 χρόνια που δίνει μάχες για την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης στις φυλακές του Περού, είναι η πρώτη φορά που έγιναν τόσα θετικά βήματα προς αυτό το στόχο».

Επέμενα για το τι μπορούμε να κάνουμε για τους Ελληνες. Του εξήγησα ότι σε έρευνά που έκανα υπήρξαν χάρες σε αλλοδαπούς κρατούμενους που βγήκαν από τη φυλακή αλλά ήταν υποχρεωμένοι να σπουδάσουν και να δουλέψουν στο Περού, έως ότου συμπληρώσουν 28 μήνες στη χώρα και μετά τους δόθηκε η άδεια να γυρίσουν στη χώρα τους. «Δεν μπορούμε να βγάλουμε τους Ελληνες κρατούμενους από τη φυλακή με την εγγύηση ότι θα παραμείνουν στη χώρα και θα δουλέψουν εδώ μέχρι να συμπληρώσουν τον απαιτούμενο χρόνο;», ρώτησα.

«Εάν μας δώσετε μερικές διαβεβαιώσεις αυτό είναι εφικτό. Εάν υπάρχει επίσημο έγγραφο ότι οι κρατούμενοι έχουν εισιτήριο επιστροφής, ότι κάποιος θα τους προσφέρει εδώ δουλειά και ότι ανά τακτά χρονικά διαστήματα θα δίνουν το παρόν στην αστυνομία. Με αυτούς τους όρους θα εξετάσουμε την περίπτωση των δύο Ελλήνων που έχουν συμπληρώσει ήδη ένα χρόνο στις φυλακές», μου διαβεβαίωσε ο κ. Φακούντο. «Δεν μπορούμε να τους αφήσουμε ατιμώρητους για αυτό που έκαναν αλλά μπορούμε να τους δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία».

Ενημέρωσα σχετικά την ελληνική κοινότητα, η οποία προσπαθεί να βρει λύσεις. Ο Σωκράτης Grillo Bockos, χωρίς δεύτερη κουβέντα προσφέρθηκε να είναι ο δικηγόρος των παιδιών και ότι θα είναι ο συντονιστής της όλης υπόθεσης και μάλιστα με όλα έξοδα δικά του, παρέχοντας ταυτόχρονα τις υπηρεσίες του δωρεάν. Η ελληνική κοινότητα το πρώτο που θα κάνει είναι να πάει στις φυλακές και να δώσει κάποια βοήθεια οικονομική αλλά και κάποια ρούχα και ό,τι άλλο ζητήσουν οι Ελληνες κρατούμενοι.

Η ελληνική πρεσβεία διατηρεί ουδέτερη στάση. Ισως για κάποιους λόγους που δεν τους γνωρίζω, μπορεί να έχουν δίκιο. Δεν ξέρω, αλλά η αλήθεια είναι ότι με ενοχλεί αφάνταστα.

Χτες έμαθα από δύο «συνταξιδιώτες» του godimitris που ζουν στη Βραζιλία και διαβάζουν τούτες τις ιστορίες, ότι πρόσφατα οι βραζιλιανές αρχές συνέλαβαν μια Ελληνίδα για κατοχή ναρκωτικών. Την πληροφορία τη διασταύρωσα με τις πηγές μου. Οι βραζιλιανές αρχές την άφησαν ελεύθερη μέχρι να δικαστεί γιατί η ποσότητα που είχε ήταν ελάχιστη και για προσωπική χρήση. Η ίδια ζήτησε βοήθεια από ένα ελληνικό προξενείο στη Βραζιλία και ο πρόξενος αντί να τη βοηθήσει της πήρε και το διαβατήριο με αποτέλεσμα η Ελληνίδα να βρεθεί με περισσότερα προβλήματα. Η ίδια κατέφυγε σε γειτονική χώρα. Παράνομα γιατί δεν έχει διαβατήριο πια. Ζήτησε και πάλι τη βοήθεια ελληνικής πρεσβείας αλλά η απάντηση ήταν αρνητική. Αν δεν έμπλεκε με τις ελληνικές πρεσβείες δεν θα είχα τα προβλήματα στα οποία μπλέχτηκε τώρα. Οι βραζιλιάνικες αρχές την αντιμετώπισαν με καλύτερο τρόπο. Θέλω κάποιος να μου εξηγήσει ποιος ο λόγος ύπαρξης των ελληνικών πρεσβειών. Η ελληνική πολιτεία από ότι είδα τους παρέχει τόσες μα τόσες πολυτέλειες, γιατί δεν εκτιμούν έστω τούτο. Είναι σε αυτές τις χώρες να βοηθούν τους Ελληνες και όχι απλά για να πληρώνονται και πόσο μάλλον να αδιαφορούν αλλά και να προκαλούν προβλήματα σε Ελληνες.

Χτες Παρασκευή, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα προσωπικά από τον κ. Φακούντο. Θα πήγαινε στις γυναικείες φυλακές της Λίμα για να ανακοινώσει τέσσερις αποφάσεις απονομής χάριτος. «Σε καλώ να έρθεις να δεις πως είναι», μου είπε. Πήρα το σάκο μου και πήγα.

Οσο και αν φαίνεται οξύμωρο, αν και με κάλεσε ο πρόεδρος της επιτροπής χάριτος, περιμέναμε στην είσοδο της φυλακής μια ώρα μέχρι να γίνει η απαραίτητη γραφειοκρατική διαδικασία για την άδεια εισόδου μου στις φυλακές. Στη συγκεκριμένη φυλακή δεν έχει μπει μέχρι σήμερα κανένας δημοσιογράφος.

Περίμενα έξω από τη φυλακή. Εγινα ένα την ουρά που περίμενε για το επισκεπτήριο. Συγγενείς κρατουμένων που περίμεναν υπομονετικά ώρες ολόκληρες για να μπουν. Εκεί έμαθα άλλη μια είδηση.

ΚΑΙ σε αυτές τις φυλακές υπήρχε μια Ελληνίδα κρατούμενη. Χρόνια πριν. Κάπου στο 1996. Εχει πια απελευθερωθεί. Αφησε όμως το στίγμα της. Ηταν από τις πιο δημοφιλείς κρατούμενους και στους εσωτερικούς διαγωνισμούς ομορφιάς που έκαναν επί τρία χρόνια έβγαινε συνέχεια πρώτη ως Μις Primavera (άνοιξη). Από ότι μου είπαν δεσμοφύλακες που υπηρετούν χρόνια εκεί, η Ελληνίδα ήταν η πιο όμορφη και δυναμική γυναίκα των φυλακών τους.

Η άδεια μου δόθηκε τελικά. Εκεί κατάλαβα πόσο δύσκολο ήταν τελικά να μπορέσω να μπω στις φυλακές των Ελλήνων κρατουμένων και μάλιστα με φωτογραφική μηχανή έχοντας την ιδιότητα του δημοσιογράφου.    

Μπήκα μαζί με τις άλλες γυναίκες. Εμένα μου έδωσαν ένα καρτελάκι το οποίο μάλιστα εστάλη ειδικά από το υπουργείο Δικαιοσύνης εκείνη την ώρα. Οι υπόλοιπες γυναίκες αντί για καρτελάκι είχαν ειδικές σφραγίδες ελέγχου στα χέρια τους, κάτι σαν προσωρινά τατουάζ.

Δεν έχω δει την ταινία, αλλά έχω διαβάσει το βιβλίο του Πάτρικ Ζισκιντ «Το Αρωμα». Στο βιβλίο αυτό, στο τέλος του, το πλήθος κατασπαράζει τον πρωταγωνιστή γιατί έχει πάνω του το τελειότερο άρωμα του κόσμου. Ο παραλληλισμός μου έχει να κάνει με το εξής. Όταν μπήκα στη φυλακή, βρέθηκα ανάμεσα σε πάνω από 1000 γυναίκες που είναι χρόνια εκεί μέσα και μάλλον είχαν και χρόνια να δουν κάποιον άντρα. Όταν ο Φακούντο ανακοίνωσε τα ονόματα των τεσσάρων γυναικών που θα απελευθερώνονταν έγινε ολόκληρο πανηγύρι. Οι φυλακές των γυναικών δεν έχουν καμία σχέση σε ενέργεια με αυτές των αντρών που επισκέφθηκα λίγες μέρες νωρίτερα. Ηταν σαν μια φιέστα. Σε αυτή τη φάση, για πρώτη φορά στη ζωή μου, είδα δεκάδες λάγνα βλέμματα καρφωμένα επάνω μου. Και δεν έφτανε μόνο αυτό. Κάποιες άρχισαν και να θέλουν να με αγγίξουν. Κάποιες το κατάφεραν και πολλές θέλησαν να κάνουν το ίδιο. Προσπάθησα να προστατευτώ σε μια γωνία μέχρι να ηρεμήσουν. Αισθάνθηκα σαν ο Αντρας της χρονιάς… Ευχαρίστως θα το ξανάκανα…

«Το έχει η μοίρα σε τούτες τις φυλακές όσοι Ελληνες έρχονται να αποτελούν το αντικείμενου του πόθου», μου είπε η παλιότερη δεσμοφύλακας της φυλακής, χαμογελώντας αλλά προστατεύοντάς με ταυτόχρονα.

Η συγκίνηση των κρατουμένων που άκουσαν το όνομά τους, που άκουσαν την ξαφνική απελευθέρωση, έφερα δάκρυα και στις περισσότερες γυναίκες. Η ελπίδα της απελευθέρωσης από τα σίδερα. «Αυτή την ελπίδα θα προσπαθήσουμε να δώσουμε και στους συμπατριώτες σου», μου είπε με νόημα ο κ. Φακούντο.

Θεωρώ πολύ σημαντικό το τηλεφώνημα του κ. Φακούντο. Πιστεύω ότι η προσπάθεια για να βοηθήσουμε τους Ελληνες κρατούμενους είναι σε καλό δρόμο. Μέχρι τώρα δεν είχε γίνει τίποτα. Σε λίγες μέρες μπήκαν οι βάσεις για καλά νέα.

Αυτό που μένει είναι να κάνουμε υπομονή. Ο χρόνος θα δείξει. Ευχαριστώ πολύ όσους βοήθησαν σε αυτή την προσπάθεια και ειδικά τον κ. Φακούντο και φυσικά τον Σωκράτη που εκτός των άλλων είναι ο άνθρωπος που θα συνεχίσει αυτή τη μάχη, μέχρι της τελικής νίκης. Εγώ παίρνω το σάκο μου και συνεχίζω την περιπλάνησή μου. Θα παρακολουθώ την ιστορία και όταν θα έχουμε τα καλά νέα, υπόσχομαι να ξανάρθω εδώ και να τα μοιραστούμε όλοι μαζί. Ευχαριστώ και όλους εσάς που στείλατε μέσω του www.godimitris.gr αυτές τις μέρες μηνύματα συμπαράστασης για τους μέχρι χθες ξεχασμένους Ελληνες κρατούμενους στις φυλακές του Περού.

Το ταξίδι συνεχίζεται, πάρε ένα σάκο κι έλα…

Διαβάστε εδώ το (Μέρος Α’)

http://www.godimitris.gr/index.php?mact=News,cntnt01,detail,0&cntnt01articleid=1665&cntnt01lang=greek&cntnt01returnid=73&hl=greek

Διαβάστε εδώ το (Μέρος Β΄)

http://www.godimitris.gr/index.php?mact=News,cntnt01,detail,0&cntnt01articleid=1666&cntnt01lang=greek&cntnt01returnid=73&hl=greek

Τι ώρα είναι στην Ελλάδα;
4220
Days around the World