In the rhythm of cosmos! O Δημήτρης Παρούσης, ένας Ελληνας δημοσιογράφος, αυτή τη στιγμή ταξιδεύει στον κόσμο. Παρακολουθήστε on line την περιπλάνησή του, μοιραστείτε τις εμπειρίες του, ταξιδέψτε μαζί του...
EN

EN

GR

GR

FR

FR

DE

DE

ES

ES

Απρίλιος
MoTuWeThFrSaSu
12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Ιστορίες ανά χώρα

Περού, στις φυλακές της Λίμα, 4 Νοεμβρίου 2009


 

(μέρος Α’)

Για τη σημερινή ιστορία είναι πολύ περήφανος. Για άλλη μια φορά αποδείχθηκε ότι όταν θέλεις κάτι πραγματικά και γυρίσεις το σύμπαν πάνω κάτω, τα καταφέρνεις.

Οι πληροφορίες μου έλεγαν ότι υπάρχουν Ελληνες στις φυλακές του Περού. Για να τους επισκεφτείς μου έλεγαν ότι είναι πολύ δύσκολο, άσε που εκεί που είναι οι φυλακές, ακόμη και οι ταξιτζήδες αρνούνται να πάνε. Μου μίλησαν για απίθανη γραφειοκρατία και κάποιοι μου είπαν ακόμη και ότι δεν αξίζει καν ο κόπος να πάω να δω κρατούμενους.

Για να μην τα πολυλογώ, τελικά και στις φυλακές πήγα, και τους Ελληνες κρατούμενους είδα, και τους πήγα κάποια δώρα, από λίγα χρήματα που εσείς μου στείλατε από το gossuport, μάλιστα τα δώρα αυτά αποδείχθηκαν και τα μοναδικά που δέχτηκαν μέχρι σήμερα σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα που είναι στη φυλακή. Κατάφερα επίσης να περάσω τη φωτογραφική μου μηχανή στα κελιά. Εβγαλα φωτογραφίες μέσα από τη φυλακή.

Αυτό όμως που με κάνει περήφανο, είναι ότι κατάφερα να συναντηθώ και με τον πρόεδρο της επιτροπής της Προεδρίας της χώρας, που απονέμει χάρες σε κρατούμενους έπειτα από υπογραφή του Προέδρου της Περουβιανής Δημοκρατίας. Και όχι μόνο συναντήθηκα, αλλά απέσπασα και τη δέσμευσή του ότι θα κινήσει όλες τις νόμιμες διαδικασίες για να βγουν το συντομότερο από τις φυλακές.

Από την πρώτη στιγμή που έμαθα για την ύπαρξη Ελλήνων στις φυλακές του Περού, προσπάθησα να έρθω σε επικοινωνία μαζί τους. Ζήτησα τη βοήθεια της ελληνικής πρεσβείας στο Περού, αλλά απλά έχασα το χρόνο μου μαζί τους. Για να είμαι ακόμη πιο ακριβής, αλλά χρησιμοποιώντας τον πιο κόσμιο χαρακτηρισμό, αισθάνθηκα μεγάλη κοροϊδία.

Προσπάθησα να βρω άλλο τρόπο. Είχα πεισμώσει. Και αν δεν τα κατάφερνα αλλιώς θα πήγαινα στις φυλακές την ώρα του επισκεπτηρίου που γίνεται δύο φορές την εβδομάδα, όπου πάνω από χίλιοι επισκέπτες περιμένουν απέξω στην ουρά για να μπουν. Εναλλακτικά βρήκα και έναν ταξιτζή, ο οποίος με το αζημίωτο βέβαια, θα με πήγαινε στις φυλακές και θα με περίμενε μέχρι να τελειώσω την επίσκεψη. Τελικά δεν χρειάστηκε αυτό το σενάριο.

Απευθύνθηκα σε αρκετούς, τελικά η βοήθεια ήρθε από τον Σωκράτη Γκρίγιο Μπόκος (Sócrates Grillo Bockos), Ελληνας τρίτης γενιάς, δικηγόρος και μάλιστα όπως μου είπε, μάλλον η οικογένειά του έχει τις ρίζες από τον Μιαούλη.

Η άλλη είδηση είναι ότι η μητέρα του την περίοδο 1992 – 1993 ήταν και είναι η μόνη γυναίκα που έχει διατελέσει υπουργός Δικαιοσύνης του Περού. Και εκτός από γυναίκα ήταν και Ελληνίδα…

Με το Σωκράτη ξεκινήσαμε όλη τη γραφειοκρατία για να μπορέσω να εξασφαλίσω την είσοδό μου στις φυλακές. Στην Ελλάδα δεν ξέρω πόσο χρόνο θα μου χρειαζόταν για να πάρω τις σχετικές εγκρίσεις. Στο Περού, που λανθασμένα κάποιοι τη θεωρούμε τριτοκοσμική χώρα, η διαδικασία κράτησε μια βδομάδα και είχα εκτός από την άδεια εισόδου, και την άδεια να βγάλω φωτογραφίες μέσα από τις φυλακές. Κάτι που πολύ σπάνια γίνεται.

Στις φυλακές πήγα με τον Σωκράτη και έναν υπάλληλο του υπουργείου Δικαιοσύνης για να μας βοηθήσει για οποιοδήποτε πρόβλημα προέκυπτε, αλλά και φυσικά ότι δε θα κάναμε κατάχρηση της άδειας που μας έδωσαν.

Οι φυλακές βρίσκονται σε μια υποβαθμισμένη γειτονιά κοντά στο αεροδρόμιο της πόλης. Οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής είναι φτωχές οικογένειες που κάποιος δικός τους, μάλλον ο πατέρας της οικογένειας είναι στη φυλακή. Μετακόμισαν εκεί για να μπορούν να τον επισκέπτονται, αλλά και γιατί στην περιοχή αυτή το κόστος ζωής είναι φθηνότερο.

Ευτυχώς δεν πέσαμε σε ώρες επισκεπτηρίου. Επικρατούσε ησυχία και έξω από τις φυλακές και μέσα από τις φυλακές. Η μόνη μου εμπειρία από φυλακές είναι ένα ρεπορτάζ που είχα κάνει το 2000 για μια φιλανδική εφημερίδα, στις φυλακές της Σκωτίας σε μια βάση πυρηνικών υποβρυχίων. Αποστολή μας ήταν να πάρουμε συνέντευξη από κρατούμενες ακτιβίστριες  που κατάφεραν να… χτυπήσουν με σφυριά ένα πυρηνικό υποβρύχιο.

Εμπειρία εκ των έσω είχα επίσης, λίγο πριν ξεκινήσω την περιπλάνησή μου στον κόσμο. Όταν πήγα στις αρχές του 2006 να πάρω το νέο διαβατήριό μου και βρέθηκα στα κρατητήρια, τα απάνθρωπα και προσβλητικά. Συγκεκριμένα στα κρατητήρια του ΑΤ της Αγίας Παρασκευής, εκεί που έγινε πρόσφατα η τρομοκρατική επίθεση. Περισσότερα για αυτή την ιστορία είχα γράψει σε αυτό το ρεπορτάζ: http://www.godimitris.gr/index.php?mact=News,cntnt01,detail,0&cntnt01articleid=1256&cntnt01returnid=71&hl=greek

Προχτές ήταν η τρίτη μου εμπειρία, ως επισκέπτης αλλά και ως δημοσιογράφος.

Ξαφνιάστηκα από τον άψογο τρόπο που μας συμπεριφέρθηκαν. Τον πρώτο που συνάντησα ήταν ο διοικητής των φυλακών. Νέος άνθρωπος, με ενημέρωσε σχετικά με τις φυλακές. Υπάρχουν συνολικά 2.700 κρατούμενοι. Από αυτούς οι 588 είναι αλλοδαποί από συνολικά 63 χώρες. Από τους αλλοδαπούς κρατούμενους το 99,99% είναι κατηγορούμενοι για υποθέσεις ναρκωτικών. Μόνο ένας ξένος είναι μέσα για πλαστογραφία.

Ρώτησα τον διοικητή, Jose Cabanillas Noriega, για τους Ελληνες κρατούμενους. «Είναι ήσυχοι και δεν μας έχουν δημιουργήσει κανένα απολύτως πρόβλημα», μου είπε.

Η φυλακή φαίνεται καθαρή και επικρατεί ησυχία. Τα μέτρα ασφάλειας είναι μεγάλα, αν και δεν είναι από τις φυλακές υψίστης ασφαλείας.  Αν δεν δεις τα κελιά νομίζεις ότι η διαβίωση των κρατουμένων είναι καλή. Η αλήθεια όμως είναι μέσα στα κελιά. Στο Περού, όπως και σε πολλές χώρες οι φυλακές είναι υπεράριθμες. Για παράδειγμα η συγκεκριμένη φυλακή είναι φτιαγμένη για το πολύ 800 κρατούμενους και έχει σήμερα 2.700.

Οι τρεις Ελληνες είναι στην Maxima Opservacion. Η πτέρυγα αυτή είναι για 80 άτομα και σήμερα ζουν μέσα στην πτέρυγα περίπου 300 αλλοδαποί.

Πίστευα ότι στις φυλακές σου δίνεται το δικαίωμα να βγεις από το κελί σου και να κάνεις βόλτες στην αυλή. Η αλήθεια είναι ότι σου απαγορεύεται να βγεις από την πόρτα της πτέρυγάς σου. Τα κελιά είναι 80. Οι κρατούμενοι 300. Οσοι δεν έχουν κελιά μένουν στους διαδρόμους. Ετσι κάθε πιθανός χώρος είναι κατειλημμένος από άντρες ηλικίας 19 έως 65 χρόνων από πολλές διαφορετικές χώρες. Ολοι μέσα σε ένα διαμέρισμα. Μια Βαβέλ φυλακισμένων. Δύσκολο να το φανταστείς και σοκαριστικό όταν το βλέπεις.

Εκεί συνάντησα τους τρεις Ελληνες. Ξαφνιάστηκαν όταν έμαθαν ότι έχουν επισκεπτήριο. Κανένας δικός τους δεν τους έχει επισκεφθεί (το βρίσκω λογικό γιατί είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να έρθεις από την Ελλάδα σε αυτή τη φυλακή), αλλά στον περίπου ένα χρόνο που βρίσκονται εδώ, για παράδειγμα ο Δ.Τ δεν είχε κανένα επισκεπτήριο.

Μαζί μου ο Σωκράτης, ο υπάλληλος του υπουργείου Δικαιοσύνης. Μαζί μου η φωτογραφική μηχανή και κάποια τσιγάρο και φαγώσιμα που τους αγόρασα, σαν δώρο από όλους εμάς εδώ στο godimitris.

Εχω κάνει πολλές συνεντεύξεις στη ζωή μου, αλλά αυτή ήταν μια από τις πιο δύσκολες…

Αύριο η συνέχεια…

Το ταξίδι συνεχίζεται, πάρε ένα σάκο κι έλα…

Τι ώρα είναι στην Ελλάδα;
4048
Days around the World